Getting Things Done? Work In Flow? Wat moet een gezonde Hollandse jongen als ik met deze vreemde mix van verwrongen Amerikaans positivisme en zenboeddhistische luchtfietserij voor op de werkvloer?

Donderdag 24 maart liet ik heel bewust al mijn vooroordelen varen om onbevangen en fris aan de GTD-training van WorkinFlow deel te kunnen beginnen.

Ik had me niet voor niets aangemeld voor deze training; in mijn functie als projectmanager bij een onderzoeksbureau heb ik op elk moment ongeveer tien lopende projecten, allemaal met hun eigen strakke planning. Bij een botsing daarvan word ik doorgaans geacht me te gedragen als kreukelzone.

Naast mijn 9tot5 bouw ik aan een bestaan als freelance tekstschrijver. In dat vak is ruimtetijd in het hoofd essentieel, de woorden moeten als vanzelf uit de vingertoppen vloeien. Het denkwerk is dan al voltooid, het redigeren volgt na het schrijven.

En mijn vriendin zou graag nog wat tijd overhouden voor mijn privéleven, zodat we samen onze bruiloft kunnen plannen.

Kortom; ik heb behoorlijk baat bij wat extra houvast. Al was het maar om grenzen te kunnen herkennen terwijl ze nog voor me liggen.


 
De omstandigheden waren ernaar om alles los te laten; de zon scheen. De cursus werd gegeven in een mooi pand aan de Herengracht in Amsterdam, een stad die bij mij altijd een vakantiegevoel oproept, mijn agenda lag op mijn bureau in Hilversum. Kortom: ik was onbevangen, en mijn mentale agenda was leeg.

Dacht ik.

Bij de allereerste oefening die Marco Bogers – onze trainer – ons voorlegde, bleek niet alleen dat ik mijn agenda bij me droeg, maar ook dat deze overvol was. Ik bleek in staat om binnen vijf minuten 23 agendapunten op te schrijven. Allemaal zaken – Marco noemde het ‘stuff’ – waaraan ik daadwerkelijk aandacht wilde of moest geven. Gelukkig niet allemaal diezelfde dag, maar toch.

Zeker tien van die punten hadden nog nooit eerder in mijn agenda gestaan. Die leefden een comateus bestaan in mijn hoofd, ze eisten veel aandacht en verzorging op, zonder dat er enige vooruitgang te bespeuren viel. Dat waren vooral privézaken (klussen aan huis) en to-do’s voor mijn freelance tekstschrijversbestaan (website bijwerken, administratie bijwerken).

Zeker zes punten behelsden taken die ik de volgende werkdag tijdens mijn 9to5-job had af te werken, en niet mocht vergeten. Mijn gevoel zei me dat ik tot meer dan zes had moeten komen.

Naarmate de dag vorderde verbaasde het me steeds meer dat er überhaupt nog iets uit mijn handen komt. Ik blijk te zwemmen in waterige wensen, vage verplichtingen, en grofmazige plannen. Watertrappelen is een betere omschrijving.

Tot die donderdag dacht ik altijd dat de realiteit hard was, met muren en valkuilen. Maar de realiteit is verre van hard, de realiteit blijkt een zompig moeras. Een moeras kent geen valkuilen, een moeras kent enkel een paar verspreide eilandjes, drijvende eilandjes waarop eenieder zijn of haar leven bouwt. En ik moet oppassen dat ik niet verzuip in die modderige massa tussen mijn eilandjes.

Een volgende update staat gepland. Komt die update niet, dan heb ik dat eilandje niet kunnen bereiken… In dat geval: S.O.S.