Beeld & GeluidAlleen Geluid

Ja, goedenavond dames en heren we spelen 4-4-2 de bal gaat met een hijs de diepte in en jij gaat er vol achteraan naar de achterlijn naar de cornervlag met een legertje laatste mannen in bezit van gestrekt been in je nek en al ontwijk je er drie en houd je de bal in het spel al leg je de bal nog planklaar klaar dit is niet de matrix hier worden madeliefjes gewoon bij de enkels afgezeist en daar lig je al op de groene zoden onder luid gejuich je krijgt een billentik en nog een en nog een negen stuks er zal dus wel gescoord zijn met je neus in het gras tot je in een oranje draagbakje van het veld wordt getild en voordat je in de eeuwige catacomben wordt bijgezet slaat je trainer je nog even op je linkerwang en je vervanger en de reservekeeper en de ballenjongen aait liefdevol je bovenbeen jij hebt je werk gedaan en al ben je niet de absolute ster de fans spreken zeer waarderend over jou als ze over jou spreken – als ze over jou spreken – maar als iedereen straks tien jaar verder is zit jij iedere dag op een kruk in de kroeg op de hoek van de hoerenbuurt en de bloemenmarkt waar zelfs de kastelein je enkel nog kent van je openstaande rekening en de kastelein was al supporter toen hij nog met zijn clubsjaaltje aan de hand van zijn vader naar het stadion liep over lopen gesproken lopen gaat jou onderhand net als betalen steeds moeilijker af met je anderhalve knie driedubbele alimentatie en een alcoholspiegel waar een fles spiritus nog van zou omvallen en zo wankel je de dagen door tot je met een baard en een schuld op een bank in het park belandt met je overjas en een broek zonder riem zonder onderbroek op badslippers van het merk Fila en nee je bent geen enge meneer om bang van te worden mevrouw dit is simpelweg wat er van je geworden is het maakt niet meer uit of ze thuis of uit spelen jij zit hier jij bent de bankzitter jij bent de tribuneklant zonder clubkaart in bezit van stadionverbod en dan verschijnt de politie te paard in het park en die heilige hermandad zit als een scheidsrechter hoog in het zadel alweer verlegen om een provocerend praatje met een verdwaalde hooligan en net zoals de vorige keer verwart zijn vriendelijk dreigende woordenbrij je enkel nog veel meer als hij zijn kaarten maar op zak houdt en je kijkt om je heen op zoek naar steun vanuit de verdediging naar iemand die vanachter opkomt en het duel aangaat maar er is niemand en er is niets meer om naar toe te rennen en dan begin je eindelijk te kermen zo verschrikkelijk te kermen over die achterlijn die achterlijn je wilt zo graag nog een keer naar die achterlijn en iets in je hoofd tilt je op van de bank en je gaat en je versnelt je versnelt door net zo lang tot je opstijgt tot je daadwerkelijk opstijgt en vliegt hoger en hoger alsmaar hoger tot voorbij het punt waar niemand je naam ooit nog achterhalen zal.