Dit is de twaalfde in een serie van (voor zover de wifi het tijdens de vakantie zal toelaten) dagelijkse reisverslagen. De aanleiding voor onze reis vindt u hier.

Vandaag werd er aangemeld. Voor de wedstrijd van zondag.

Het voornaamste onderdeel van deze aanmeldingsprocedure behelst de ondertekening van diverse formulieren door de triatlete. In elk van deze documenten staat, kort samengevat, dat zij afziet van al haar rechten om wie dan ook aan te klagen, en dat zij zelf verantwoordelijk is voor alle fouten die de organisatie in haar nadeel zou kunnen maken.

In ruil daarvoor krijgt ze een velletje stickers en een polsbandje.

Dat is in haar ogen een goede deal.

Mij doet deze ruil denken bizonhuiden in combinatie met spiegels en kraaltjes. En aan Henk, een klasgenoot van ooit. Henk had de gewoonte om met zijn zusje haar munten van vijf gulden een op een voor zijn ’toch veel grotere’ rijksdaalders te ruilen.

Het aanmeldingsritueel van vandaag eindigde in de Ironman Expo, een soort vluchtelingenkamp voor ontheemde promo-teams met hun Merkartikelen Waaraan Een Normaal Functionerend Mens Geen Enkele Behoefte Heeft ®.

Is een triatleet eenmaal binnen de muren van die Expo, dan verwordt hij of zij – als startschot bij heldere hemel – tot een enkel op haar reptielenbrein agerende voetbalvrouw in een krokodillenlederenGuccitassenshop.

De Ironman Expo is de moeder aller shopping frenzies. En de grootmoeder.

Dus nu zijn mijn triatlete naar keuze en ik de gelukkige bezitters van een met vette letters bedrukt Ironman-fietstenue, en van een nieuwe tijdrithelm. (Nieuw! Nu nog windtunneler!)

Uitleg voor de mens met een gezond referentiekader: een tijdrithelm is niets meer dan een mislukte hardplastic puntmuts waarvan de punt naar de achterkant is ingezakt. Een tijdrithelm wordt ook wel ‘druppelhelm’ genoemd, waarschijnlijk vanwege de tranen die spontaan in je ogen schieten als je de OK-knop van het CreditCard-apparaatje indrukt.

Mijn zonnebril heeft spiegelende glazen.

Fred recenseert de hele reis:

Welkom bij aflevering 12 van mijn dagelijkse reisrecensies. Vandaag recenseer ik:

De vrijwilliger die bij de Swim Exit de doeken langs de hekken spande

‘Oh Fuck!’ zei de vrijwilliger toen hij per ongeluk één van de doeken langs een hek afscheurde. Toen hij mij opmerkte, bleef hij een ogenblik als versteend staan.

Hij herpakte zich met het legendarische excuus: ‘But when I say fuck, I mean it in a very loving way.’