Dit is de tiende in een serie van (voor zover de wifi het tijdens de vakantie zal toelaten) dagelijkse reisverslagen. De aanleiding voor onze reis vindt u hier.

Kort wasprogramma vandaag: ontbijt, derailleur laten afstellen bij de lokale fietsenzaak, dubbele espresso bij Starbucks, een bezoek aan de supermarkt. Einde.

De overige uren van de dag lag ik op mijn bed tv te kijken, te lezen en te dutten. Enkel onderbroken door twintig minuten ‘hardlopen’.

Niet bepaald een avontuurlijke manier om je vakantie in Canada door te brengen, dat geef ik direct toe, maar wel een manier die de rust brengt die ik zo hard nodig heb na een snoeihard jaar. Een jaar waarin ik uiteindelijk onder ogen moest zien dat de meeste van mijn grenzen al heel lang achter me liggen.

Canada is het einde. Canada is een begin.

Fred recenseert de hele reis:

Welkom bij aflevering 10 van mijn dagelijkse reisrecensies. Vandaag recenseer ik:

CMT

De country-variant van MTV uit het tijdperk dat die zender nog muziek uitzond. Zo valt CMT, ofwel Country Music Television, het best te omschrijven.

De muziek van CMT bestaat zonder uitzondering uit hippe, gladgestylede middle of the road country-rock met een gepolijste moraal.

Auditief behang.

De identiteit van de zingende cowboys laveert van clip tot clip tussen ruwe bolster en blanke pit. De koe-meisjes zijn stuk voor stuk wulpse breezermixjes bestaand uit een vleugje Ilse Delange, een borrelglaasje Jennifer Lawrence, en een flinke scheut Daisy Duke zoals Daisy Duke bedoeld is.

De commercials maken het helemaal af: reclames voor Dodge Ram pickup-trucks, voor nieuwe keukens voor de hele familie, en voor jachtgeweren met paarlmoer ingelegde kolf voor de blanke plattelandsbewoner, allen aangeprezen door de met Marlboro doorrookte basstem van Jack Daniels.

Dit is doelgroep-tv tot in de perfectie uitgevoerd, geen mens kan aanstoot nemen aan CMT.

Dat laatste irriteert me mateloos.