Dit is de zesendertigste in een serie van (voor zover de wifi het tijdens de vakantie toelaat) dagelijkse reisverslagen. De aanleiding voor onze reis vindt u hier.

De eenendertigste en laatste vakantiedag, 28 september, begon op 27 september om een uur of negen ’s avonds. Vier uur eerder stegen we op, en op dat tijdstip passeerden we onze derde tijdszonegrens, waarmee we de volgende dag bereikten.

Om 05:22 Vancouver Time landden we, na een overstap in Frankfurt, op Schiphol. In Amsterdam was het toen bijna half drie in de middag.

Een mooie tijd.

Fred recenseert de hele reis:

Welkom bij aflevering 36 van mijn dagelijkse reisrecensies. Vandaag recenseer ik:

het einde

Dit is mijn 36e en laatste der besprekingen in en van de vrije ruimte. Ik heb de hele periode als zeer bevrijdend ervaren. Natuurlijk vooral doordat de totale willekeur in de onderwerpskeuze mijn eigen willekeur was, maar ook doordat ik gedurende die weken vele kampvuurtjes heb kunnen aanrichten.

Een mens kan verdrietig worden van een einde, of hij kan het vieren als een transcenderende, levenslust ontlokkende ervaring die de overgang naar een nieuwe periode markeert.

Voor mij persoonlijk wordt het effect op mijn gemoed in zijn geheel bepaald door wat er precies eindigt; dat er, vorige week op een camping, een einde kwam aan de laatst beschikbare toiletrol, vond ik niet zo leuk. Maar toen ergens na mijn dertigste mijn depressie eindigde, deed me dat veel plezier.

Het einde kan een transformatie tot een nieuw begin zijn. Denk bijvoorbeeld aan hoe een rups een vlinder wordt, of een koe een hamburger.

Het einde van films vind ik ook vaak erg mooi. Vooral van slechte.