Dit is de vierendertigste in een serie van (voor zover de wifi het tijdens de vakantie toelaat) dagelijkse reisverslagen. De aanleiding voor onze reis vindt u hier.

Dat de Canadezen van een fikkie op zijn tijd houden, daarvan hadden we inmiddels voldoende rooksignalen opgevangen.

Maar de Amerikanen, die kunnen er ook wat van: een, naar ik vermoed gefrustreerde, medewerker van de Federal Aviation Administration zette de control tower van O’Hare Airport in Chicago in de hens, wat vele vertragingen tot gevolg had.

Die vertraging maakte dat wij onze aansluiting in Chicago zouden missen, en gezien de chaos in Chicago was het beter om vanaf Vancouver naar alternatieve vliegroutes te zoeken.

Wat volgde was de zoveelste slapstick-aflevering in de reeks doelmatige klantenservice tijdens onze vakantie; er werden door United Airlines twee tickets op een rechtstreekse KLM-vlucht naar Amsterdam voor ons geboekt, maar bij het inchecken aan de KLM-balie werd ons gezegd dat het betreffende toestel al volgeboekt was, en dat er nooit twee vrije stoelen waren geweest.

Om een lang verhaal kort te maken: ons vertrek is nu gepland voor morgenmiddag om 16:10 uur. We vliegen via Frankfurt, en komen zondagmiddag in Amsterdam aan. Wij slapen een nachtje in een hotel op het vliegveld.

Fred recenseert de hele reis:

Welkom bij aflevering 34 van mijn dagelijkse reisrecensies. Vandaag recenseer ik:

het Fairmont hotel op Vancouver Airport

Op moment van schrijven loopt de echtgenote naar keuze een stukje op de loopband, waarna ze de onthaasting hoopt voort te zetten in de sauna. Ze had ook kunnen kiezen voor een uurtje krachttraining in the gym, of voor een lekker stukje tegen de stroom in zwemmen in het snelstromende wedstrijdbad van vier bij vijf meter.

Als het over mijn eigen welzijn gaat: nooit gedacht dat ik nog eens fris gedoucht (morgenochtend neem ik een bad, denk ik), op een van de twee king size bedden die onze kamer rijk is, door de geluidsdichte glazen wand zou kijken naar ontelbare opstijgende en landende vliegtuigen, en dat ik dan zachtjes zou glimlachen bij de gedachte aan Mat Herben en de ethiek van het authentieke vliegtuigspotten.