Dit is de tweeëndertigste in een serie van (voor zover de wifi het tijdens de vakantie toelaat) dagelijkse reisverslagen. De aanleiding voor onze reis vindt u hier.

In het centrum van Whistler, sinds de Olympische Spelen van 2010 een van de bekendste wintersportplaatsen ter wereld, kom je ’s zomers veel Downhill-fietsers tegen. Ofwel met de MTB aan de hand, ofwel met de hand in het gips. Of een arm. Of een been. Of een willekeurige combinatie daarvan.

Maar de nekbrace is ook heel erg hip.

Wij hebben ons aan de downhillkunsten vergaapt, zonder ons er aan te wagen. Wel bleken wij ook in Whistler weer heel goed in staat om een prima Ierse pub te vinden.

Fred recenseert de hele reis:

Welkom bij aflevering 32 van mijn dagelijkse reisrecensies. Vandaag recenseer ik:

Downhill-meisjes

Tegenover ons op het terras van de Ierse pub zaten drie jonge vrouwen van hun pint te genieten.

Twee van hen waren gekleed in typische downhill-klederdracht: baggy broek tot over de knie, wijdvallend felgekleurd shirt, zwarte mtb-schoenen van het merk 5.10. Aan hun voeten lagen helmen, handschoenen, scheen- en armbeschermers. Ondanks al die voorzorgsmaatregelen waren de ellebogen en de onderarmen van deze stoere chicks bezaaid met felrode schaafwonden.

Ze giechelden.