Dit is de achtentwintigste in een serie van (voor zover de wifi het tijdens de vakantie toelaat) dagelijkse reisverslagen. De aanleiding voor onze reis vindt u hier.

Valemount. Het klinkt als het slaapstadje dat het is. Net ten westen van de Rockies ligt het, in een lang en breed dal.

De wandeling die we hier uitkozen heette ‘Mica Mountain Trail’, en het was ons eerste pad zonder uitzicht. Tenminste, als 360 graden begroeiing op maximaal veertig centimeter afstand ook in uw ogen eerder binnen de definitie van tuinieren dan binnen die van uitzicht valt.

Opvallend hoe gebrek aan vooruitzicht de lust tot reizen ontneemt.

Ons ingekorte retourtje bleek een geluk bij een ongeluk; ook in Valemount blijkt sinds een jaar een eigen brouwerijtje haar huis te vesten. Three Ranges Brewing beschikte over een terras in de zon, vijf prima biertjes op de tap, en een sympathieke bediening met precies te weinig rekenvaardigheid.

Fred recenseert de hele reis:

Welkom bij aflevering 28 van mijn dagelijkse reisrecensies. Vandaag recenseer ik:

de dame van de camping

We werden verzocht in een wagentje plaats te nemen, een wagentje dat nog het meest weg had van een indoor-vliegveldmobiel voor bejaarden, invaliden en mensen die eten ook als beweging beschouwen.

Aldus reden wij naar de meest afgelegen plaatsen van de camping, gelegen aan een stroompje. Daar, in het diepere gedeelte, zwommen de donkerrode Sockeye-zalmen. Moegestreden van de reis tegen de stroom in, het paaien was geweest, rekten zij hun bijna vierjarige leven nog wat op.

De dame van de camping strooide enthousiast met diverse wetenswaardigheden met betrekking tot de zalm. Wetenswaardigheden waarvan ik geen enkele heb onthouden, gebiologeerd als ik was door haar veel te grote pilotenzonnebril en haar in perfecte krul zittende grijze pruik.