Dit is de zeventiende in een serie van (voor zover de wifi het tijdens de vakantie toelaat) dagelijkse reisverslagen. De aanleiding voor onze reis vindt u hier.

Zowel in stoel 28D als in 28F zat een vrouw met schaamteloos leedvermaak te lachen om een film waarin een man volledig wordt afgebroken door de drie vrouwen met wie hij gelijktijdig een relatie heeft.

De voor dit doel ingezette wapens bestonden uit, maar bleven niet beperkt tot: laxeermiddel, ontharingscrème, zware oestrogeentabletten, financiële ontkleding.

Die in 28F kende ik niet, maar de vrouw in 28D neem ik erg serieus.

Ik heb de rest van de vlucht naar Vancouver doodstil in stoel 28E gezeten, me vasthoudend aan de wetenschap dat beide dames naast mij door de beveiliging waren gecheckt en gescand.

Fred recenseert de hele reis:

Welkom bij aflevering 17 van mijn dagelijkse reisrecensies. Vandaag recenseer ik:

de claxon van onze Dodge Caravan

De echtgenote hangt de stelling aan dat een grote auto een hard en vol claxongeluid nodig heeft. Arnold Schwarzenegger zegt toch ook niet ‘Hasta la vista’ met het stemmetje van Woody Allen.

Andersom is het bij een auto wel weer leuk. Ze bracht haar rode Nissan Micra in herinnering. Die had inderdaad een toeter als een Scania.

In dat perspectieven: twee en een halve ster voor de Dodge.