Dit is de vijftiende in een serie van (voor zover de wifi het tijdens de vakantie toelaat) dagelijkse reisverslagen. De aanleiding voor onze reis vindt u hier.

Verwarrende dag, vandaag. Ben ik eindelijk gewend aan het tijdsverschil, moet ik weer vroeg opstaan.

Ook is er veel gedoe om niets: 2500 man die een totaal onzinnige omweg van vier tot zeven uur nemen om vanaf de startlijn tot de finishlijn, hemelsbreed nog geen 700 meter van elkaar, te geraken.

En er is de echtgenote naar keuze, die voorafgaand aan haar WK bijkans uit elkaar spat van de anticipatie. Het ene moment is ze in zichzelf gekeerd, het volgende uitbundig. Er zijn tranen, er is een zeldzame schaterlach, maar er zijn vooral veel lange periodes dat ze wat voor zich uitstaart, zonder dat ze iemand echt aankijkt.

Dan volgt de wedstrijd.

Deze had ik niet willen missen, Esther racete vandaag voor wat ze waard was. Ze nam de omstandigheden waarmee ze naar Canada gekomen was voor wat ze waren, en ze zette de omstandigheden van de dag helemaal naar haar hand, haalde alles eruit wat erin zat.

De allerbeste aanmoediging die ik vandaag langs het parcours gehoord heb, was: ‘Race yourself’.

Ondanks alle hobbels op haar pad, en ondanks alle omwegen die Esther in het afgelopen jaar heeft moeten nemen in haar wens om hier zo fit mogelijk aan de start te verschijnen, had Esther die aanmoediging vandaag in het geheel niet nodig.

Sommige koekies kruimelen niet.

Fred recenseert de hele reis:

Welkom bij aflevering 15 van mijn dagelijkse reisrecensies. Vandaag recenseer ik:

verse oatmeal cookies

In een woord: boelveellekker. Net gezond genoeg, net zoet genoeg, en met een heel klein mespuntje herinnering aan de geur van warme brinta toen ik zes was.

Vroeger was alles onschuldiger.