Dit is de eerste in een serie van (voor zover de wifi het tijdens de vakantie zal toelaten) dagelijkse reisverslagen. En hoewel het vertrek pas aanstaande vrijdag zal zijn, voelt het alsof de reis al begonnen is.

De trip naar Canada ligt nu al bijna een jaar in het verschiet. Met als gevolg dat de triatlete naar keuze en ik al onze vakantiedagen hebben uitgespaard, en volledig aan onszelf zijn voorbijgegaan.

Het is nu nog vijf dagen tot vertrek. Reisdoel: een inhaalslag van uitrusten, met voor de heldin van mijn verhaal daarin een kort piekmomentje. Hoe korter, hoe beter.

Eigenlijk moet ik er niet aan denken: een WK Ironman70.3. Het is gewoon een extra dag gevuld met wachten.

Toch is het goed om eindelijk te gaan.

Fred recenseert de hele reis:

Welkom bij de eerste aflevering van mijn dagelijkse reisrecensies. Vandaag recenseer ik:

de laatste zondagochtendduurrit voor vertrek

Een geslaagde zondagochtendduurrit voldoet aan een aantal voorwaarden: de rit start uiterlijk om kwart over tien, duurt minimaal drie uur, en gaat gepaard met een wegkapitein genaamd Cornee en goed fietsweer.

De wegkapitein en het goede fietsweer zijn nodig om de echtgenote na afloop in acceptabele mentale staat in ontvangst te nemen.

De uiterste starttijd stelt mij in staat om in alle rust naar Vrije Geluiden te luisteren, het muziekprogramma op tv dat om half elf begint. De minimale ritduur is bedoeld om mij ongestoord naar het op Vrije Geluiden aansluitende Boeken te kunnen laten kijken, zonder me door mijn stofzuigplicht opgejaagd te voelen. Want stofzuigen in de aanwezigheid van de triatlete naar keuze is gezien mijn behoefte aan het luidkeels zingen van ‘I want to break free’ geen optie.

De wegkapitein had vandaag duidelijk meer verantwoordelijkheidsgevoel dan het weer. De regen verstoorde mijn rust tijdens de tv-ochtend, en maakt ook de terugkeer van de triatlete naar keuze, over een uur of twee, tot een onzeker vooruitzicht.

I want to break free.