Welkom bij aflevering 74 van mijn recensie-rubriek. Vandaag recenseer ik:
Wile E. Coyote

Ik ben een groot fan. Om ontelbare redenen.

Zo is daar de complexiteit van zijn plannen, en het paradoxale geloof in de superioriteit van zijn brein ten opzichte van de kleine hersentjes van de renkoekoek.

Maar alle denkbare redenen zijn slechts bijzaak, vergeleken met deze: zijn hardnekkige geloof in de superioriteit van zijn brein ten opzichte van zijn eigen instinct. Ook na de zoveelste val in een ravijn, ook nadat hij voor de honderdste keer geplet is door een vallend rotsblok of een aanstormende stoomtrein. Hij is niet bang.

Terecht overigens: de tekenaar maakt hem keer op keer onsterfelijk.

Ikzelf ben niet onsterfelijk. Angst is de emotie waar ik het vaakst, doch het minst naar uitkijk.

Opmerkelijk: Prairiewolven hebben een topsnelheid van 60 km/h, renkoekoeks halen slechts 37 km/h.