Welkom bij aflevering 70 van mijn recensie-rubriek. Vandaag recenseer ik:
mijn type

Je zult mij niet snel een large frappuccino met cinnamon extract en sinaasappelschilfertjes horen bestellen. Ten eerste omdat ik het mijn strot niet uit krijg, ten tweede omdat ik het mijn strot niet in krijg.

Ik ben meer een espresso-type.

Ik ben een espresso-type. Ik ben een dromers-type. Ik ben een muzikaal type. Ik ben een stilte-type. Ik ben een roerei-type. Ik ben een hardgekookt-ei-type. Ik ben een sport-type. Ik ben een bankhang-type. Ik ben een denkers-type. Ik ben een naïef-type.

Ken uzelve. Een adagium ouder dan Socrates. Moraal van het verhaal: je dient jezelf te kennen, wil je jezelf accepteren, wil je de juiste keuzes maken.

Vroeger hing ik die stelling aan. Tegenwoordig kies ik voor een alternatief. Niet omdat ik mezelf beter of juist minder goed ken: er is helemaal niets veranderd, en die enorme verandering is me simpelweg overkomen. Dus.

Klinkt tegenstrijdig? Ik zal het proberen uit te leggen met een concreet voorbeeld.

Stel je een natuurkundige voor die zijn hele leven werkt aan theorieën en experimenten om het bestaan van zwarte materie te bewijzen. Stel je voor hoe hard de klap aankomt als die zwarte materie uiteindelijk niet blijkt te bestaan. Een enorme klap in zijn gezicht, van iets dat niet bestaat. Stel je dat gezicht voor, de pijn om niets.

Dat heeft dus helemaal niets met dit alles te maken.

Vandaar dus dat die morele aardverschuiving zo hard aankwam, ze werd me opgedrongen als een frappuccino bij de Bar Stucks. Star Fox. Staar Boks. Bij dat koffietentje waar de frappuccino in vijftig tinten bruin verkrijgbaar is en de verkoophipster die drab actief opdringt.

Ik ben geen modderstroomtype. Er is helemaal niets veranderd. Nu.

Beste feature: atypisch is ook typisch.