Welkom bij aflevering 64 van mijn recensie-rubriek. Vandaag recenseer ik:
Familie

Ik kwam ter wereld met voeten die naar elkaar wezen, en met familie. Beide erfelijk bepaald.

Ter correctie sliep ik in mijn derde levensjaar iedere nacht met mijn voeten in een beugel. Sindsdien loop ik redelijk normaal. Helaas bleek niet al het wijzen in mijn richting even eenvoudig te verhelpen.

Ik had als kind ook wratjes op mijn rechterknie. Die werden door de dokter aangestipt met een vrij agressieve vorm van Tipp-Ex. Dat hielp, ik kan me tenminste niet herinneren dat de dokter er ooit eentje heeft weggebrand of -gesneden.

Maar misschien heb ik die herinnering wel geblokkeerd in mijn geheugen, en heb ik ooit vastgegespt in leren banden op een dokterstafel gelegen.

Grasduinend door de grote voorraad aan nooit vergeten herinneringen acht ik de kans op dergelijke hiaten – zeker waar het dergelijk insignificante gebeurtenissen betreft – in mijn geheugen erg klein. Ik zou eerder enkele andere willen aanstippen.

Over hiaten gesproken: mijn laatste recensie voor deze dateert van 31 december 2016. Niets deed mij toen vermoeden dat het zo lang zou duren tot recensie 64 zich zou aandienen. Maar pas achteraf, nu er een vervolg is, blijkt het een hiaat geweest te zijn, geen einde. Ook geen pauze, bij een pauze is een vervolg aangekondigd.

Overigens werkt Tipp-Ex heel bevredigend op een verjaardagskalender. Geen pauze, geen hiaat, een ruimtescheppende afronding.

Tot zover.