Welkom bij aflevering 63 van mijn recensie-rubriek. Vandaag recenseer ik:
2016

Dit jaar was het beste dat ik me kan herinneren.

Misschien zegt dat iets over de gebeurtenissen van dit jaar, misschien zegt het iets over mijn leven tot aan dit jaar, maar zeker is het dat het iets zegt over de selectiviteit van mijn geheugen.

Enkele heugelijke gebeurtenissen van dit jaar: David Bowie leverde een van zijn allerbeste albums af, de zon scheen weer uitsluitend overdag, zodat niemand zijn biologische klok hoefde te verzetten, en misschien nog wel het mooiste nieuws: de eerstvolgende Elfstedentocht is weer 366 dagen dichterbij gekomen!

Voor mij persoonlijk is het fijn dat ik in 2016 een nieuwe baan heb gevonden, eentje die ik vanaf 2 januari 2017 ga beginnen. Gelukkig heb ik aan mijn werkgever-tot-die-datum kunnen uitleggen dat een en ander niet te combineren valt, qua werktijden, locatie en motivatiediscrepantie. De problemen waren niet te overzien geweest.

Ik ben ook oprecht heel erg blij voor alle inwoners van de Verenigde Staten: want alhoewel ik persoonlijk niet zo’n fan ben van geesteszieke despoten met een overschot aan macht, gun ik de uitzinnige Amerikanen van harte de leider die ze zichzelf wensen. Het was na de verkiezingen van 2016 weer net zo’n groot feest als acht jaar geleden, alleen met andere genodigden.
Gelukkig voor deze feestvierders is de overgang van polonaise naar marcheren zelfs voor de simpelste zielen vrij eenvoudig te maken: beide loopvormen vergen nauwelijks meer dan een kleine hoeveelheid kortzichtigheid en volgzaamheid.

Zou mijn geheugen ook zo werken? Dat ik de feiten naar believen negeer of herinner? Dat dit in werkelijkheid het allerslechtste jaar ooit was? Maar dat ik dat in mijn oneindige kortzichtigheid niet zo ervaar? In dat geval is het fantastisch dat we 2016 weer gezamenlijk ten einde laten komen.

Daarin lijkt de mensheid opvallende overeenkomsten te vertonen met een heel matig bandje dat na twee keer oefenen op het podium van het schoolfeest staat. Een kakofonie van valse noten, een waardeloze timing, te veel solerende ego’s, en de onmetelijke opluchting en verbazing bij zowel het publiek als de band wanneer het de muzikanten lukt om tegelijk het lied te beëindigen.

Het is de geruststellende illusie dat iedereen elkaar op de valreep toch nog begrijpt. Ziedaar het voornaamste bestaansrecht van de vuurwerktraditie.

Nee, dan liever Bowie. Ook op de valreep, en ook met een knal, maar van begin tot eind briljant in zijn tastbare oprechtheid.