Welkom bij aflevering 59 van mijn recensie-rubriek. Vandaag recenseer ik:

slagroom

‘Dat is de slagroom op de taart’, het is een veelgebruikt gezegde. Net als ‘dat is de kers op de taart’. Over het algemeen krijgen ze ook de zelfde betekenis toegekend.

Volkomen onterecht wat mij betreft. Zoals de goedgelovige volksmond wel vaker vreemde dingen uitkraamt. Neem bijvoorbeeld het Griekse ‘OXI’, dat zich enkel op het sentiment na de feiten baseert. Feit: terwijl de Australisch-Griekse cowboy Varoufakis op zijn Yamaha de horizon tegemoet rijdt, loopt de gemiddelde Griek aan de grond.

(Terzijde: als ik de baas van Yamaha was, zou ik de XJR 1300 een andere naam geven, de Yamaha Yannis, of de Yamaha Varoufakis.)

Terug naar de slagroom.

Gadverdamme! Met zijn vrolijk gekrulde opgespoten uiterlijk. Opgeklopte mierzoete meuk is het! En alsof slagroom van zichzelf nog niet opgeklopt genoeg is, klopt het dat wat het bedekt ook nog eens een keertje op tot ‘een unieke ervaring’.

Als ware het de bombastische muziek onder het zoveelste drone-filmpje van een sportevenement, het spoilerpakket ter grootte van een gemiddelde picknicktafel op de Subaru van de buurman, de opgeblazen tieten van de gezonnespraypainte glimmende voetbalvrouw.

Ik wil helemaal geen unieke ervaring! Ik wil appeltaart!

Nee, neem dan de kers. Die heeft tenminste inhoud, die voegt wat toe. Weliswaar leg ik hem altijd naast de taartpunt op mijn bordje, omdat ik hem niet te vreten vind, maar wel altijd met een waarderende blik. Je kan iemand – de volksmond bijvoorbeeld – significant bezeren met een welgemikte kersenpit. Probeer dat maar eens met slagroom.

De enige plek waar ik slagroom op zijn plaats acht, is op Irish Coffee. Dat het daarop direct als een Griekse plumpudding in elkaar zakt, zou best wel eens aan die waardering ten grondslag kunnen liggen.