Welkom bij aflevering 58 van mijn recensie-rubriek. Vandaag recenseer ik:

het vergrootglas

‘Vergroot een object 10x’, las ik op de zwarte steel. Ik bleef stokstijf staan, en begon te tellen.

Drie minuten eerder had ik mijn nieuwe vergrootglas uitgepakt en was ik naar buiten gerend. Ik had gekeken naar de kaken van een mier, dat was één. Die groenbehaarde rups op de stam van de kastanjeboom was twee, en de ingekapselde vlieg in het spinnenweb was drie.

Na dat spinnenweb vroeg ik me dagenlang af of al het kleine dat ik op mijn pad vond wel interessant genoeg was om vergroot te aanschouwen, om er één van mijn laatste zeven kijkbeurten aan te spenderen.

Wonderlijk is het om te constateren dat ik me nu niet meer kan herinneren hoe extatisch ik was toen tot me doordrong dat ’10x’ tienvoudig betekende, en dat ik tot in lengte der dagen alles kon vergroten.

Wellicht dat ik helemaal niet in extase was, wellicht voelde ik aan dat er weer een zichtbaar stukje magie verloren was gegaan.

Dat de magie aan de grens van het weten begint, wist ik toen nog niet.