Welkom bij aflevering 55 van mijn recensie-rubriek. Vandaag recenseer ik:

mijn pilotenzonnebril

Ik heb mijn zonnebril gratis gekregen bij de aankoop van een paar spijkerbroeken. ‘Ter waarde van zeventig euro,’ lachte de verkoopster. Maar dat moet een vergissing geweest zijn. Mijn bril is veel meer waard. Hoeveel precies is redelijk onschatbaar, maar in ieder geval meer dan de vorming van mijn karakter mij gekost heeft.

Wanneer ik de bril draag, gedragen de mensen om me heen zich anders: op mijn werk denken ze dat ik een rebel ben, of dat het gisteravond erg laat geworden is. Jonge vrouwen op straat vermoeden dat ik ze als lustobject bekijk, omdat ze mijn ogen niet kunnen zien.

Dat veel vrouwen er een stuk beter uitzien sinds ik mijn zonnebril draag, dat zal ik niet ontkennen. Maar de kwalificatie ‘lustobject’ is beduidend minder vrouwen dan pas opgediende hoofdgerechten gegeven.

Van de film Top Gun heb ik geleerd dat een echte man met een zonnebril niet lacht. Hij zet eerst zijn zonnebril af.

In de praktijk leidt dit nogal eens tot ongemakkelijke situaties, want als ik mijn dure zonnebril van mijn neus haal, berg ik hem altijd direct op, om beschadigingen aan dit waardevolle kleinood te voorkomen.

De bril stop ik dan in het fluwelen hoesje, dat hoesje verdwijnt dan in een leren tasje, en dat leren tasje leg ik dan op een plek waar niemand erop kan gaan zitten. Als ik op het terras van mijn stamcafé zit, loop ik meestal even naar binnen. Daar verstop ik hem op de stortbak van het damestoilet.

Wanneer ik bij terugkomst ga zitten en zo spontaan mogelijk begin te schaterlachen, kijkt mijn gezelschap mij doorgaans vreemd aan. Ik denk dat ze me mysterieus vinden.