Welkom bij aflevering 52 van mijn recensie-rubriek. Vandaag recenseer ik:

het WK vrouwen

Ik kwam bovenstaande term de laatste week regelmatig in het nieuws tegen: het WK vrouwen. Ik kon me er weinig bij voorstellen.

Om eerlijk te zijn klonk het me nog belachelijker in de oren dan het WK sjoelen, het WK koekhappen of het WK linedancen. En van die laatste drie weet je in ieder geval nog wat er te doen is. Maar wat het WK vrouwen inhoudt? Is het een Miss-verkiezing? Of een World Scout Jamboree voor dragqueens? Maar dat heette toch Gay Parade? Misschien, zo dacht ik, is het WK vrouwen een overblijfsel uit de tijd van de sultans en gaat het om wie het grootste aantal vrouwen weet op te sluiten in een afgesloten ruimte?

Ik heb het even nagevraagd, maar het blijkt gewoon om een WK voetbal met enkel vrouwen in het veld te gaan. Natuurlijk heb ik even gekeken: het bleek net als een “WK mannen” te zijn, maar dan zonder het immer wederkerende drama van de over de grasmat rollende, kermende speler met pijn aan de linker schoenveter. Niet dat er niet hard gespeeld werd, maar er vielen gewoon minder ego’s in gruzelementen.

Nota bene:

Men mag deze voetbalsters nimmer verwarren met het vrouwvolk dat in de volksmond zo zwaar overschat “voetbalvrouw” heet. Een sporttas heet tenslotte ook alleen maar een sporttas omdat er iets in kan dat met sporten te maken heeft.