KrtVrhl

beetje fictie

  • Kumiko

    Het is veertien minuten voor drie. Waarom kijk ik eigenlijk nog altijd naar iedere klok die ik tegenkom? Het is al jaren veertien minuten voor drie. Kumiko, mijn kleintje, waar ben je gebleven? Waar is mijn kindje gebleven? De golf? De Dai-ichi? Oh god, daar zijn de mechanische muggen alweer. Duiken, Hiromitsu. Schuilen! Een huisje […]

    1 december 2013
  • Asynchroon

    ‘Jullie zijn te vroeg, mijn man heeft de ambulance helemaal nog niet gebeld’, zegt de vrouw in de deuropening. ‘Misschien volgende week. Willen jullie een kopje koffie?’ Karel vraagt de meldkamer het adres nog een keer te bevestigen, en zegt me dat het een valse melding moet zijn geweest. Acht dagen later rijden we naar […]

    29 november 2013
  • De jas

    De jas past me. Als gegoten. Sinds ik hem om mijn schouders heb, voel ik me anders, praat ik anders, loop ik anders. Soms is het alsof de jas tegen me praat. ‘Lopen is vooruit vallen’, zegt hij dan bijvoorbeeld. En: ‘Iedere pas is een onderbroken val, een tot staan gebrachte ramp.’ Volgens de jas […]

    24 november 2013
  • De onaangedane

        Gelukkig realiseert de bestuurder van de grijze Volvo zich op tijd dat het niet twee vuurvliegjes zijn die voor zijn auto langs zweven, maar twee ogen.     ‘Je hoeft niet bang te zijn’, zeg ik tegen de oude man als hij moeizaam uit de auto stapt.     ‘Dat ben ik ook niet.’ In het donker speurt hij […]

    18 november 2013
  • Stof tot nadenken

    Ze zijn er. Er is een hallo, er zijn twee knuffels van kinderstemmen, en vanuit grotere hoogte twee zoenen. Iedereen neemt plaats op de bank, er komen drankjes. Daarna niets. Nauwelijks hoorbaar tikken en schuiven vingers op een schermpje. Iemand zegt dat PSV aan het verliezen is. Een kort lachen, dan weer het lichte ruisen […]

    12 november 2013
  • Aangeschoten

    De man naast naast mij aan de bar van Desmet Studio’s vraagt me bijna achteloos waar ik geboren ben. Ik kan een lichte glimlach tijdens het uitspreken van mijn antwoord niet onderdrukken. Zijn ogen priemen als de ogen van een aangereden huisdier. Dan zakt hij ineen op een barkruk, en kijkt langdurig in zijn glas. […]

    5 november 2013
  • Henri Michaux

    Voor het vak schrijftraining kregen we de afgelopen week het zeer korte verhaal ‘Het standbeeld en ik’ van de Belgische surrealist Henri Michaux te lezen. De opdracht was om op te schrijven wat het verhaal met je deed, wat voor jou de betekenis was. Omdat de surrealistische inslag van ‘Het standbeeld en ik’ me niet […]

    9 oktober 2013
  • Treinwrak

    Drie keer inspecteerde de verhitte vijftiger de coupé voordat hij het zitje schuin tegenover mij uitkoos. Nu hij zit is hij nog altijd een en al beweging. Zijn vingers betrommelen alles wat binnen bereik is, de linkervoet veert, de rechtervoet schuift in een onregelmatig staccato naar voor en weer terug.

    4 oktober 2013
  • Eddy

    (Opdracht: bedenk drie niet bestaande contaminaties van woorden,en verwerk deze zo natuurlijk mogelijk in een fragment.)     ‘Hoe vaak heb ik het niet gezegd; een soldaat moet zich nooit hechten aan zaken die gedoemd zijn te sterven. En dan bedoel ik inclusief huisdieren en kinderen.’     Soldaat Verheijdt ziet hoe de sputters als een fragmentatiebom uit de […]

    26 september 2013